تجربهی وحشت با 11 فیلم ترسناک
نمیتوان این موضوع را انکار کرد که با نزدیک شدن به شب هالووین فصل فیلمهای ترسناک در سینمای جهان فرا میرسد و به همین منظور با نزدیک شدن به شب هالووین که روز 31 ماه اکتبر است، 11 فیلم ترسناک برای تماشای علاقهمندان به سینمای وحشت انتخاب و پیشنهاد میشود که این آثار میتوانند شما را به وحشت بیاندازند.
چراغهای اتاق خود را خاموش، در اتاق را قفل کنید و به جشن روح (هالووین) بروید.
«جنگیر» سال 1973
ویلیام فریدکین در سال 1973 بر اساس قصهای کلاسیک از تسخیر شیطانی یک فرد، اولین تجربه سینمایی در این زمینه را ساخت که بلافاصله این فیلم سینمایی در صدر جدول بهترینهای تاریخ سینما قرار گرفت. قسمتهای دیگری از این قصه و مضمون در سینمای جهان ساخته شدند اما هیچکدام از این آثار نتوانستند در حد و اندازه نسخه اورجینال فیلم «جنگیر» که متعلق به فریدکین در سال 1973 بود، ظاهر شوند
«کابوس خیابان الم» سال 1984
فردی کروگر شخصیتی منفور، منزجرکننده و ترسناک در فیلم اورجینالی به کارگردانی وس کراون است که با دستکشهایی حاوی ناخنهای فلزی بلند، طعمههای خود را در رویاهایشان به قتل میرساند. قسمتهای دیگری نیز از این فیلم ساخته شد ولی هیچکدامشان دارای ترکیب بازیگری فوقالعاده نسخه اورجینال فیلم با حضور رابرت انگلاند در نقش فردی کروگر و هیتر لانگنکمپ در نقش نانسی، نبودند.
«تست بازیگری» سال 1999
تاکاشی میکه کارگردان سینمای ژاپن در این اثر به داستان مرد میانسال غیر ارتودوکسی میپردازد که جریان آشناییاش با زنی جوان، بستر اتفاقاتی وحشتناک و تکان دهنده است.
«شیطانی» سال 2012
اتان هاوک در داستان واقعی یک جنایت، در نقش نویسندهای است که به همراه خانواده خود به خانهای میروند که در آن جنایاتی غیر قابل تصور و بیان رخ داده است. سی رابرت کارگیل فیلمنامه «شیطانی» را نوشته و فیلم توسط اسکات دریکسون کارگردانی شده است.
«حلقه» سال 2002
«حلقه» (به انگلیسی: The Ring) یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۲، به کارگردانی گور وربینسکی که بازیگرانی همچون نائومی واتس، مارتین هندرسون و برایان کوکس در آن ایفای نقش میکنند. این فیلم دوباره سازی از روی فیلم ژاپنی آن محصول سال ۱۹۹۸ است که خود آن نیز برگرفته از رمان نوسینده ژاپنی کوجی سوزوکی به نام حلقه است. داستان درباره یک فیلم ویدیویی است که محتوای آن یک سری عکس مبهم و تکه فیلمهای آزاردهندهای است. بعد از تماشای فیلم، تلفنی به بیننده میشود که در آن صدای دختری به بیننده میگوید: هفت روز دیگر خواهد مرد.
اغلب نسخههای ساخته شده آمریکایی از روی فیلمهای ترسناک خارجی زبان، فاقد تأثیرگذاری و گزش نسخههای اورجینال هستند ولی فیلمی که گور وربینسکی (کارگردان فیلم «دزدان دریایی کارائیب») ساخته، قویتر از تمام فیلمهای اقتباسی ساخته شده قبل از خود است.
«هالووین» 1978
داستان فیلم از این قرار است که پسر بچه ای 5 ساله به نام مایکل میرز در یک شب خواهرش را می کشد و سپس به بیمارستان روانی منتقل می شود اما 16 سال بعد از آنجا فرار می کند و شروع به ادامه قتل هایش می کند.
به طور حتم جان کارپنتر ژانری را با فیلم اسلشر کم هزینه خود به وجود آورد که حتی امروز نیز همچون زمان ساخت آن، ترسناک و وحشتآور است.
«کشتار با اره برقی در تگزاس» 1974
حیوانی، پلید، زشت و فوقالعاده ترسناک. اینها خصوصیاتی هستند که صورت زخمی توب هوپر در «کشتار با اره برقی در تگزاس» دارد. بعد از گذشت 40 سال هنوز فیلمی با این موضوع به این خوبی دیده نشده است.
وقتی توب هویر در سال ۱۹۷۴ فیلم کشتار با اره برقی تگزاس را بر اساس جنایات واقعی توسط صورت چرمی LeatherFace و خانواده اش مابین سالهای ۱۹۶۸-۱۹۷۳ ساخت خیلیها از نظر روانی آزار داده شدند. بازی استثنایی و بدون کلام گونار هانسن در نقش صورت چرمی توانست نوعی وحشت متهوع را در بین وحشتدوستان سینما بوجود بیاورد و طبق معمول دنبالههای این فیلم یکی پس از دیگری ساخته شدند که هیچ کدام نتوانستند موفقیت قسمت اول را کسب کنند.
«پروژه جادوگر بلر» 1999
«جادوگر بلر» مطمئنا اولین فیلمی نیست که در آن میتوان شاهد تکنیک استفاده از راشهای تدوین نشده بود اما این فیلم در سال 1999 یک انقلاب فرهنگی به راه انداخت. آیا داستان جادوگر بلر حقیقت دارد؟ آیا این راشهای تدوین نشده واقعی هستند؟ برای پی بردن به پاسخ این پرسشها نیازی نیست که به جستجوگر گوگل مراجعه کنید یا از تلفنهای هوشمند خود برای پیدا کردن اطلاعاتی در این زمینه استفاده کنید، فقط کافی است که همین حالا فیلم «پروژه جادوگر بلر» را تماشا کنید.
«بیگانه» 1979
ساخته کلاسیک ریدلی اسکات یک فیلم در ژانر علمی - تخیلی است ولی این موضوع مانع تبدیل شدن فیلم به یکی از ترسناکترین فیلمهای ساخته شده تا امروز، نباشد. تأکید این جمله که «در فضا کسی صدای جیغ شما را نمیشنود» بر این است که روی زمین شما نمیتوانید زیاد خوششانس باشید.
«غریبهها» 2008
بریان برتینو سوژه سادهای را انتخاب کرده که طی آن زوجی جوان با بازی لیو تایلر و اسکات اسیپدمن در خانه خود با تهدید غریبههایی مرموز مواجه میشوند که حضور این افراد شروع لحظات وحشتناکی را به همراه دارد.
«داستان وحشتناک آمریکایی؛ خانه کشتار» 2011
داستان ترسناک آمریکایی یک سری تلویزیونی از گونه وحشت است که توسط رایان مورفی، براد فالچاک کارگردانی و تهیه شده است. سیستم این سری این است که هر فصل آن داستانی مجزاست و در همان فصل داستان پایان مییابد. البته هر کدام از قسمت های این سری به عنوان یک اثر مستقل هم شناخته میشود.
با گرهگشایی از ترتیب پیچاپیچ وقایع زمانی، با کاراکتر اصلی فیلم "ریچل (امیلی بلانت)" که هر روز هفته برای رفت و آمد سوار قطاری در شهر نیویورک میشود، آشنا میشویم. در حین مسیر یک خانهی بخصوصی، توجه او را جلب میکند. در آن خانه خانم بلوند زیبا "مگان (هلی بنت)" و شوهرش "اسکات (لوک اوانز)" که به نظر ریچل زوج ایدهآلی هستند، زندگی میکنند. هر بار که ریچل آنها را میبیند به ظاهر زندگی عاشقانه خوبی دارند و آنها را الگویی برای تخیلات عاشقانهی خود میکند در حالی که هیچوقت با آنان ملاقاتی نداشتهاست. یک روز ریچل، در یک نظر مگان را در حال بوسه با روانشناسش "دکتر ابدیک (ادگار رامیرز)" میبیند و حس میکند او در حال خیانت به شوهرش است. ما درمییابیم که ریچل زمانی در خانهای نزدیک مگان و اسکات ساکن بوده قبل از این که اعتیاد به الکل ازدواجش را به نابودی بکشاند. اکنون همسر سابقش "تام (جاستین ثرو)" با همسر جدید خود "آنا (ربکا فرگوسن)" در آن خانه زندگی میکنند. هنگامی که ریچل تصمیم میگیرد با خیانت احتمالی مگان مقابله کند، متوجه میشود که مگان شبهنگام طی اتفاقاتی رمزآلود ناپدید شده و اوضاع پیچیدهتر میشود. و سپس به علت مصرف زیاد الکل، ریچل اتفاقات آن شب را به خاطر نمیآورد.
عملکرد "امیلی بلانت" قوی و دلسوزانه است و به جای نمایش شخصیت قربانی عذاب دیده، نقش یک مجنون طرح ریز را ایفا میکند. بازی بلانت بهترین بخش فیلم است (همچنین این نقش به نحوی تداعیگر کاراکتر متزلزل او در فیلم "تابستان عشقی من" بود). سایر بازیگران در دام کلیشهای قابل انتظار دست و پا میزنند. "جاستین ثرو" در نقش همسر سابق ریچل، "ربکا فرگوسن" به عنوان همسر جدید و خودشیفتهی تام و "هلی بنت" به عنوان زن اغواگر همه دچار کلیشهاند.
سال صبر کردن برای یک دنباله تنها مانند ابدیت می باشدو نه هیچ چیز دیگر و تاکنون، و می توان به جرأت گفت که بیشتر مردم دیگر به آن اهمیت نمی دهند، چراکه پسران 16 ساله به مردان 36 ساله ای تبدیل شده اند که اکنون دغدغه های فکری دیگری دارند. شاید "روز استقلال" توانسته باشد که توجه را به خود جلب کند ولی خیلی سخت است که باور کنیم دنباله فیلم هم به همان مقدار فیلم اولیه خوش شانس باشد. به احتمال زیاد ، استودیو از عملکرد ضعیف فیلمش شوکه خواهد شد. یک داستان بهتر شاید مقداری تفاوت ایجاد می کرد ولی احتمالا ضربه ی مهلک غیبت "ویل اسمیت" می باشد. و سپس دوباره، با توجه به درخواست حقوق وی (قبول نشده) برای دوباره بازی کردن در نقش خود درفیلم، کمپانی قرن 20 فاکس شاید بهتر بود کمی تظاهر به داشتن عقلی سالم مالی در این باره از خود نشان می داد.
استخدام بازیگرانی از قبیل جف گلدبلوم در نقش دیوید لوینسون، یک دانشمندی که دقیقا مانند ایان مالکوم نقش بازی می کند، یار دیرینه اش "پارک ژوراسیک" می باشد، بیل پالمن در نقش رییس جمهور سابق وایتمور، کسی که هنوز هم دوست دارد سخنرانی های مهیج داشته باشد. جود هیرش در نقش پدر بدخلق دیوید، که شخصیتش این بار حتی بیشتر روی اعصاب است؛ و یکسری دیگر از بازیگران پایین رتبه دیگر ( برنت اسپینر، زنده باد یک روباه). مایکا مونرو نقش پاتریکا وایتمور را بازی می کند، دختر بالغ رییس جمهور، و جسی تی.آشر در نقش دیلان هیلر، پسر شخصیت مرده ی ویل اسمیت. یحتمل "نقش اصلی" لیام هِمسورث در نقش جیک موریسون می باشد، یک خلبان بلند پرواز که فیلم را در ماه آغاز می کند.
سِلا وارد رییس جمهور جدید می باشد و ویلیام فیتشر در نقش جنرال آدامز جنگ طلب در این فیلم حضور دارند. (رابرت لاگجیا هم حضور دارد. غیر ممکن به نظر می رسد که بگوییم این صحنه ها آیا قبل از مرگ لاگجیا فیلم برداری شده است یا اینها تنها تصاویر کامپیوتری می باشد. به هر حال با توجه به حضور کم وی در این فیلم شما اصلا متوجه حضور وی در این فیلم نخواهید شد. )
انتظار می رود که "روز استقلال: بازخیز" یک سرگرمی خفیف تابستانی، و فرصتی برای لم دادن و مجبور به تفکر نبودن، باشد. در واقع، تفکر به هر شکلی تجربه ی لذت بردن از این فیلم را از شما می گیرد چرا که این فیلم به حدی احمقانه است که حتی ذره ای تفکر این فیلم را نابود خواهد کرد. از این فیلم نباید بیش تر از لحظات پراکنده ی لذت بخشی که خیلی کم هستند را انتظار داشت چرا که این فیلم سینمایی بسیار قابل پیش بینی و بی هدف می باشد. به غیر از دیوید (همان طور بالا به آن اشاره کردم، به نظر بیشتر شباهت به شخصیت گلدبلوم "ژوراسیک پارک" دارد تا به شخصیت اصلی این فیلم)، همه افراد از فیلم نخست به طرز ناشایستی مانند بی بزاعت ها رفتار شده است. هدف از "روز استقلال: بازخیز" بردن نسل بعدی به آسمان است که درست هم پیش نمیره. در خلال یکی از نبردها و زد وخوردهای بی پایان، من شروع به طرفداری کردن از فضایی ها کردم، که این اصلا نشانه ی خوبی نیست.
از حمله به سفینه ی مادر این انتظار را می رود که با یورش ستاره مرگ در "جنگ ستارگان" متفاوت باشد. ولی، متاسفانه، حتی به گرد پای هورای حمله ی روبات آناکینز در فیلم " جنگ ستارگان: تهدید شبح" هم نمی رسد. و برسیم به ملکه ی فضایی ها، به نظر من مایملک اچ. ار گیگر باید شکایت کنند. ( من در تیتراژ پایانی به دنبال اسمش گشتم اما پیداش نکردم). گرچه یادآور نگاه فضایی از "روز استقلال" اصلی بود ( که، به خودی خود، از فیلم بیگانگان گرفته شده بود)، این یکی خیلی به ملکه ی مادر از فیلم "بیگانگان" شبیه است که من خیلی منتظر این فرصت بودم که داد بزنم به کسی بگم " ازش دور شو، عوضی" که متاسفانه فرصتی پیش نیومد. فکر کنم اِمریش متوجه این نمیشه که، با فیلم به این ضعیفی، با این چیزا تنها میشه یکمی حسن نیت خرید.
او زحمات خلاقانه زیادی برای این فیلم کشید که نتیجه ی نهایی طرفداران سینمای وحشت و برادران وارنر را قدردان زحماتش میکند. احضار روح 2 ثابت میکند که با اختصاص زمان و انرژی کافی ، میتوان فیلم های دنباله دار را ازبند تجاری بودن صرف رهانید.
جیمز وان قسمتی از فیلم که در بریتانیا میگذرد را به آرامی پیش میبرد.در این بین ترس کافی هم ایجاد میکند تا تماشاگر را مجذوب فیلم نگه دارد.اد و لورین در یک ساعت اول فیلم حضور چندانی ندارند و در این مدت هاجسون ها معرفی میشوند : پگی (فرانسیس اوکانر)، مارگارت 13 ساله (لورن اسپوزیتو)، جنت 11 ساله (مدیسون ولف)، جانی 10 ساله (پاتریک مکوالی)، و بیلی 7 ساله (بنیامین های).تسخیر خانه ی آنها توسط ارواح بر جنت متمرکز است که نزدیکترین تماس را با روحی که ادعا میکند این خانه ی اوست و آنها باید اینجارا ترک کنند دارد.روز به روز ، برخورد این خانواده با روح آزاردهنده تر میشود. بعد از یکی از این برخورد ها ، به پلیس خبر میدهند. پلیس هم هنگام بررسی خانه چیز های غیرقابل توضیحی را میشنود و می بینند. اد و لورین، بعنوان بازدیدکنندگان کلیسا وارد قضایا میشوند.با اینکه در ابتدا تصور میکنند که هاجنسون ها قصد دست انداختن آن ها را دارند، زمانی که لورین متوجه حمله ی یک نمسیس میشود ، اد و او نیز درگیر ماجرا میگردند.
یکی از بهترین تصمیماتی که کارگردان گرفته این است که اجازه داده تا این فیلم درجه بندی R را نگه دارد. در این فیلم هیچ هرزه نگاری وجود ندارد- کلا خالی از خشونت است ( حداقل از نوع آشکار آن ) و از ناسزا گویی و سکس هم تهی است. با این حال ، فیلم نوعی ترس فراگیری را در خود جای داده که نمیتواند درمورد یک فیلم PG-13 جریان داشته باشد. احضار روح 2 بیشتر بر این نوع ترس متکی است تا شوک های لحظه ای. حرکت دوربین جیمز وان بسیار بجا است.او برداشت های بلند را ترجیح میدهد ( چندین نمای ترکینگ در فیلم وجود دارد) و همینطور که دوربین حرکت میکند ، همه ی اتفاقات در گوشه ی فریم اتفاق می افتد.
با اینکه احضار روح 2 ، تا زمانی که درباره ی حادثه ی " ارواح خبیث انفیلد " است، در کمپ شکار باقی میماند ، اما داستان فیلم بر ساختگی بودن برخی از حوادث هم واقف است.دیدگاه گروه شکاکان در شخصیت آنیتا گرگوری ( فرانکا پوتنت ) متجلی میشود . نوار ویدئویی که او دارد شامل قرائن مسلمی درباره ی جعلی بودن این حوادث است. جیمز وان کاراکتر او را با تغییر سریع باور هایش تحقیر و کوچک نمیکند. او تا آخر داستان نامتقاعد باقی میماند.وارن ها با موریس گروس ( سیمون مک بوری) رفیق میشوند که لنگه ی آنیتا گرگوری است.
همانطور که در مورد روح خبیثه ی 1 هم صادق بود ، اد و لورین کوه مقاومت وپشتیبان هم باقی میمانند ، حتی با اینکه اقرار میکنند که هردو آن ها از نیرویی که با آن مواجه بودند میترسیدند. در یکی از الهامات لورین نیز این خطرات دیده میشود. پاتریک ویلسون و ورا فارمیگا شخصیت وارن ها را طوری معرفی میکنند که این دو نه تنها دنبال مشهوریت نیستند بلکه شخصیت های دوست داشتنی هستند که هدف اصلیشان برقراری آرامش است برای کسانی که با تسخیر خانه یشان توسط ارواح مواجه شده اند.بازیگران بریتانیایی فیلم بخصوص مدیسون وولف در نقش هایشان بی نقص اند.
موضوع خاص سیاسی "دکتر ژیواگو" بیشتر در حاشیه قرار دارد. تظاهرات دانشآموزان توسط سربازان تزار سرکوب میشود؛ احتیاط افسر شوروی که "آلک گینس" آن را بازی میکند؛ مسیری سخت و طاقتفرسا که ژنرال"تام کورتنی" که زمانی شاعر بوده دربارهی آن میگوید: « تاریخ، برای احساسات شخصی افراد اهمیتی قائل نیست». "دکتر ژیواگو" معتقد است که تاریخ باید اهمیت زیادی برای احساسات شخصی قائل باشد. که مشکلات مردم چندان مهم نیست؛ احتمالا به همین دلیل است که روسیها از "پاسترناک (نویسندهی رمان)" خوششان نمیآمد. او معتقد به برتری فرد بر جامعه و قلب بر ذهن بود.
خیلی از قسمت های فیلم مرا بیاد فیلم "رقص با گرگ ها"انداخت. اسمیت که بعنوان فرستاده ای به دیدار پوهاتان ها (اوتشلنبرگ) رئیس سرخپوستان آلگونکویا نمیرود مجذوب سبک زندگی آنها ودختر 12 ساله ی رئیس میشود. (سن دختر بیش از این به نظرمیرسد،که احتمالابرای رفع اتهام آزارجنسی کودکان علیه اسمیت اینطورترتیب داده شده است).در جریان این سکانس ها شاهد رشد رمنس بین این دو هستیم.از آنجایی که مالیک در کارش هیچ عجله ای ندارد، این دو آرام آرام عاشق یکدیگر میشوند.با اینحال زمانی که اسمیت به جیمزاستون باز میگردد این قصیده کوتاه هم شکسته میشود.بعد از آن تابستان ، این دو بارها همدیگر را ملاقات میکنند اما با افزایش تنشها بین الکونکین و مردان انگلیسی تعاملات این دو نیز کمتر میشود و کشمکش درونی اسمیت درباره ی رابطه یشان منجر به پذیرش ماموریتی از جانب پادشاه درخصوص یافتن مسیری شمالی به سمت سرخپوستان میشود.
شکی نیست که فیلمبرداری این فیلم ، نمایشی است. زیبایی طبیعی صحنه را برجسته میکند و اغلب زمان زیادی بر چهره ها ثابت میشود.همه چیزبه جزصحنه هایی که به جلوه های ویژه نیاز داشت بصورت 65 میلیمترفیلمبرداری شده،که این ویژگی باعث شد که اولین فیلم پس از هملت کنتبرانا باشد که از این اقلام گران قیمت استفاده میکند. "دنیای جدید" ترکیبی تاثیر گذاراست از شعربصری و نثر. این فیلم قدرت خیره کننده ای دارد.موسیقی متن فیلم که ازصداهای محیط اطراف سود میجوید نیزتاثیر گذار است.متاسفانه مالیک تگ گویی هایی از اسمیت و پوکاهونتاس و رولف را به فیلم اضافه کرده که نه تنها این تک گویی ها بد نوشته شده اند بلکه به روان بودن فیلم نیز صدمه میزنند.علاوه براین،اضافه نیز هستند. هرچیزی که دراین تک گوییها گفته میشود ازطریق حالات چهره،حرکات و کنش های بازیگران دریافت میگردد.این یک عیب کوچک نیست بلکه مانع بزرگی درلذت بردن از فیلم است.همچنین در زمان هایی موسیقی جیمز هورنر بیش از حد بلند است..
متاسفانه عناصر جدید معرفی شده در این فیلم توسط کارگردان و یا یکی از نویسندگان برجسته ی آن یعنی نیک پیزولاتو(نویسنده ی کاراگاه حقیقی) فقط برای ایجاد کمی تفاوت با نسخه ی اصلی اضافه شده اند نه برای عمق دادن به داستان. به لحاظ تئوری، صرف پوشاندن نقاب تازه ای بر آدم بد های فیلم، موقعیتی را برای تجربه ی طعم های شیرین گذشته، با تعدادی دیالوگ و مونولوگ تازه برای گفتن داستان مرتدان و رانده شدگان غرب وحشی در قرن 19 فراهم کرده است و نه چیزی بیش از این. نسخه ی سال 1960 این فیلم(که در آمریکا توفیق آنچانی ای در گیشه کسب نکرد اما در دیگر نقاط دنیا به فروش بسیار خوبی دست یافت) موفقیت خود را مدیون کادر بازیگری خوب خود بود که می شد در این نسخه با داستان انسانی تر و یا حتی بیان حقیقی کمی به آن جذابیت بخشید. این فیلم در ظاهر مرتبط با فرهنگ نشان می دهد اما هر چه در فیلم به پیش می رویم کمتر همیچن چیزی را مشاهده می کنیم در حالی که فیلم جانگوی آزاد شده تجربه ی بهتری در این زمینه ارائه کرده.
اما با همه ی این ها ما به سختی و به ندرت می توانیم شخصیت های این فیلم را بشناسیم .ما گیر فیلمسازانی افتاده ایم که می خواهند به هر بهانه ای هر 10 دقیقه مقداری خشونت وارد فیلم کنند در حالی که هر لحظه منتظر بارتولومئو و افرادش هستیم تا به شهر هجوم بیاورند.
"کینگکونگ" محصول 2005 اثر جکسون خط داستانی فیلم سال 1933 را دنبال میکند، اگرچه مقداری تغییر و ریزهکاری در آن دیده میشود. تعداد کمی ارجاعات مستقیم به این فیلم قدیمی وجود دارد از جمله این که "فی ری" فعلا نمیتواند در فیلم "کارل دنهام" بازیکند چون در حال حاضر مشغول "کاری برای کوپر است"، بعضی از دیالوگها از فیلمنامهی قدیمی، کلمهبهکلمه در فیلم آمده و حتی بریدهای از قطعات موسیقی "ماکس استینر" به گوش میرسد. حتی با وجود نفرت از نسخهی سال 1976، جکسون ایدههایی را از این فیلم نیز (شاید ناخودآگاه) وام گرفتهاست. شباهت بعضی از اتفاقاتی که در این نسخهی کینگکونگ با نسخهی "دی لورنتیس" (ورژن 1976) به چشم میخورد، نمیتواند اتفاقی باشد ( علیالخصوص، گسترش رابطهی دوطرفه بین کونگ و دختر به جای علاقهی یکطرفهی کینگکونگ در نسخه 1933).
"آن دارو (نائومی واتس)" بازیگری است که بدون دلیل از کارش اخراج شدهاست. "کارل دنهام (جک بلک)" فیلمساز بدهکار است و به بازیگر زنی نیاز دارد تا سریعا بساط فیلم جدیدش را مهیا کند تا مبادا به دلیل بدهکاری دستگیر شود. بر حسب تصادف، این دو با هم دیدار میکنند و "آن" سوار بر آزادپیمای"Venture" همراه گروه به سمت سرزمینی نامشخص عازم میشوند. کاپیتان "انگلهورن (توماس کرِچمن)" جوانک ترشرویی است که به دنهام اعتماد ندارد. "جک دریسکول (آدرین برودی)" هم به عنوان نویسندهی فیلمنامه این گروه را همراهی میکند. همچنین یک بازیگر به نام "بروس بکستر (کایل چندلر)" که جلوی دوربین نقش معشوقهی "آن" را بر عهده دارد. در پشت صحنه، "آن" مجذوب "جک" میشود. ایجاد حس مشترک در این دو طی سفر به مقصد یعنی جزیرهی جمجمه رخ میدهد. بومیها "آن" را ربوده و قصد دارند برای خدایشان قربانی کنند. اما پادشاه"کونگ" به جای کشتن او، شیفتهی این موبلوند میشود. "آن" حرکات نمایشی کمدی برای اسیرکنندهی خود که او را از شر "تی-رکس"ها حفظ میکند، انجام میدهد. در همین حال جک، کارل و سرنشینان کشتی برای یافتن "آن" دست به کار میشوند. آنها دست کم در ابتدا او را نمییابند اما با موجودات عجیبی مواجه میشوند که عقل از سرشان میپرد همانند حشراتی که قادرند یک اسب را لقمهی چرب کنند. سرانجام، "آن" نجات یافته، "کونگ" در دام افتاده و گروه به سمت "نیویورک" عازم میشود. اولین شب، "کونگ" زنجیرها را پاره کرده و در دید عموم قرار میگیرد. "آن" را یافته و بر فراز برج "امپایر استیت" میرود تا مقاومت تراژیک پایانی خود را انجام دهد.
بهترین عملکرد در بین سه بازیگر متعلق به "نائومی واتس" است. او همچنین سختترین نقش را هم بر عهده داشت- نه تنها نقش فیزیکیاش، بلکه باید با چیزی که در واقعیت وجود نداشت همبازی شود( اتفاقی که اکنون در فیلمهای با هزینهی بالا امری عادی است). همانند "کونگ"، "آن" نیز میبایست محدودهی وسیعی از احساسات را از «وحشت تا ترس، پذیرش و هشیاری»نشان دهد. "آدرین برودی" هرچه در توانش هست را برای نقش خنثی "جک" رو میکند. جک عاشق "آن" میشود و سپس به دنبال او جزیره را زیر و رو میکند. در نیویورک "جک" قصد تعقیب و گریز ماشینی دارد، اما در نهایت موثرترین همکاریاش بالابردن آسانسوری در ساختمان امپایر استیت است. "جک بلک" که برای ایفای نقش کارل دنهام انتخاب عجیبی است، شخصیت فیلمساز را با تلفیق خصوصیات "سیسیل بی.دمیل" و "پی.بی بارنوم" بازی میکند. عملکرد "بلک" در درجه اول سرراست و مؤثر است اگرچه در بعضی موارد خصوصیات شخصیتی بازیگران متزلزل میشود.
یکی از سختترین چیزها دربارهی این "کینگکونگ" انتخاب سکانسهای مورد علاقه است، چرا که دو ساعت آخرِ فیلم تماما زیباست. صحنههای اکشن/ماجراجویی در فیلم دیدن دارند: تعقیب 3 تی-رکس ( که حدود 10 دقیقه طول میکشد)، یک تهاجم حشرهای که برای آنانی که فوبیای حشره دارند شاید ترسناک باشد (ایندیانا جونز و معبد نابودی در مقایسه با این فیلم یک شوخی است!). کونگ در تلاش است تا عروس خود را باز پس بگیرد و در نهایت آن سکانس پایانی امپایر استیت. برای من لحظههای آرام فیلم بسیار لذت بخشتر است: کونگ و "آن" با هم به تماشای غروب خورشید مینشینند و صحنهی بازیگوشی پارک مرکزی. و در نهایت آن تراژدی پایان فیلم.
"The Conjuring/احضار" از آن دسته فیلم هایی است که این روزها خیلی کمیاب شده اند،فیلمی ترسناک با درجه بندی سنی R (درجه بندی سنی محدود یا Restricted،افراد زیر 17 سال با حضور والدین مجاز به تماشای این فیلم ها هستند) که به جای تکیه بر خون و خشونت،برای ترساندن مخاطب خود از هراس و تعلیق بهره می برد.البته این به معنی خالی بودن فیلم از صحنه های هولناک و دل به هم زن نیست،اما به طور کلی فیلمی از گونه خانه اشباح است و بریدن ها و تکه تکه کردن های معمول در فیلم های موسوم به اسلشر (دسته ای از فیلم های ترسناک با محوریت یک قاتل روانی که چهره خود را با ماسک پوشانده است) و فیلم های ترسناک سخیف در آن کمتر دیده می شوند.اگر بخواهیم از یک لغت برای توصیف "The Conjuring/احضار" استفاده کنیم آن لغت دلهره آور است.هاله ای فراگیر از دلهره فیلم را احاطه کرده که کمبود کشت و کشتار و اجسام تیز در فیلم را جبران می کند.
کارگردان فیلم جیمز ون حرفه فیلم سازی خود را یک دهه قبل با فیلم "Saw/اره" آغاز کرد،که از معدود فیلم های نوآورانه در سبک اسلشر به حساب می آید.جیمز ون بعد از قسمت اول فیلم "
برچسب "بر اساس داستانی واقعی" که به فیلم زده شده را می توان نوعی حقه به حساب آورد.جواز ساخت فیلم با داستانی گرفته شده که پایه های آن بر حقیقت سست است.افراد نام برده شده در فیلم واقعی هستند،بررسی های ماوراءالطبیعه ای هم صورت گرفته و به تبع آن جن گیری نیز انجام شده،اما مرز واقعیت در فیلم تا همین جاست و بقیه وقایع خیالی هستند.سازندگان فیلم تعمدا تلاشی برای مستند بودن تمام وقایع فیلم نمی کنند و ارواح و دیوها را به نوعی واقعی جلوه می دهند که در نتیجه آن مخاطب نیز به جای کنجکاوی در تمایز واقعیت و خیال با آن ها همراه می شود.
وقایع در سال 1971 در نیو انگلند رخ می دهند.فیلم وقت زیادی را صرف مقدمه چینی کرده و مسیر دو گروه مختلف از شخصیت ها را روایت می کند که در نهایت با هم تلاقی می کنند.اد و لورن وارن (پاتریک ویلسون و ورا فارمیگا) دو متخصص مشهور امور ماوراءالطبیعه (دیو شناسی!) هستند که در تمام منطقه شمال شرقی آمریکا برای بررسی موارد مشکوک ماوراءالطبیعه سفر می کنند.آن ها بیشتر اوقات برای اتفاقات به ظاهر شبح مانند و شیطانی توضیحاتی طبیعی و منطقی پیدا می کنند و هنگامی که نیاز به جن گیری باشد،از دوست کشیش خود برای انجام آن کمک می گیرند.آن ها برخلاف دیگر قهرمانان داستان های ارواح،افرادی باهوش و مقاوم هستند که خونسردی خود را از دست نمی دهند و در صورت وخامت شرایط دیگران را آرام می کنند.آن ها به نوعی یادآور شخصیت سم لومیس (دانالد پلیزنس) در فیلم هالووین هستند.
قربانیان اعضای خانواده "Perron/پرن" هستند،راجر پدر خانواده (ران لیوینگستون)،کرولین مادر خانواده (لیلی تیلر) و دختران آن ها آندره آ (شنلی کزول)،ننسی (هیلی مک فارلند)،کریستین (جویی کینگ)،سیندی (مکنزی فوی) و ایپریل (کایلا دیور) هستند.مدت زیادی از اقامت آن ها در خانه رویایی خود نگذشته که حوادث عجیبی شروع به رخ دادن می کنند.صدای بلند و ناگهانی در شب،کبودی های عجیب روی بدن،صدای دست زدن در اتاق های خالی و جسد یک سگ اولین نشانه های غیر عادی بودن اوضاع در این خانه روستایی هستند.هنگامی که وارن ها به خواسته کرولین برای کمک می آیند شرایط برای اعضای خانواده وخیم شده است.
جیمز ون استاد دست کاری ذهن مخاطبان خود است و از تمام امکانات موجود برای افزایش تنش موجود در فیلم بهره می برد.در بعضی صحنه ها دوربین را در زوایایی نوآورانه حرکت می دهد (مثل صحنه ای که یکی از دختران با دید اول شخص نگاهی به زیر تخت خواب می اندازد) و یا از برداشت های بلند استفاده می کند.در بعضی دیگر از صحنه ها زاویه مورد انتظار مخاطب را بدون آنکه اتفاقی بیفتد نمایش داده و اتفاق مورد نظر در لحظه ای که انتظار نمی رود و در زاویه ای متفاوت رخ می دهد.محل قرارگیری و حرکات دوربین دقیق و حساب شده هستند و تفاوت بین یک فیلم خانه اشباحی درجه یک با یک فیلم معمولی را به خوبی به رخ می کشند.موسیقی متن ناموزون جوزف بیشارا نیز بدون اینکه فیلم را کسل کننده و غیر معقول کند به اثرگذاری آن کمک کرده است.از جلوه های ویژه کامپیوتری نیز به اندازه و به جا استفاده شده است که این خود نمود دیگری از تسلط این کارگردان زبر دست است.
پاتریک ویلسون که در فیلم "Insidious/موذی" نقش اول را به عهده داشت (همچنین در دنباله آن به کارگردانی جیمز ون که سپتامبر 2013 روی پرده می رود) در این فیلم به همکاری با جیمز ون ادامه می دهد.او به همراه ورا فارمیگا زوج فوق العاده ای را در فیلم تشکیل می دهند.آن ها نقش زوجی دوست داشتنی را بازی می کنند که وجودشان خالی از شرارت بوده و در کمک به دیگران از هیچ چیز دریغ نمی کنند.آرامش در ظاهر و حرکات آن ها موج می زند،درست برخلاف ران لیوینگستون و لیلی تیلر (پدر و مادر خانواده)،افرادی عادی و منطقی که حال خود را قربانی نیرویی ماورایی یافته و عنان از کف داده اند.به طور کلی به لطف بازی های خوب،شخصیت ها باور پذیر از کار درآمده اند.البته عامل دیگر در باور پذیر شدن آن ها انجام ندادن کارهای احمقانه ای است (به جز یک یا دو مورد استثنا) که از شخصیت های دیگر فیلم های ترسناک دیده می شود.
"The Conjuring/احضار" معجون خوش ترکیبی از انواع تعلیق و ترس را ارائه می دهد و دو ساعت دلهره آور را رقم می زند.پایان داستان کمی ضعیف است،اما ناامید کننده نیست و به طور کلی داستان را به خوبی جمع بندی می کند.یکی دیگر از نکاتی که در فیلم های ترسناک کمتر دیده می شود،معمولا چند نقطه مبهم را باقی می گذارند تا به راحتی دنباله ای برای آن بسازند.این فیلم یک هدیه تابستانی به هواداران واقعی فیلم های ترسناک است،فیلمی که آرامش ذهنی آن ها را به هم بریزد و آن ها را از ترس از جا بپراند،توصیه آخر اینکه دوستداران فیلم های ترسناک این فیلم را از دست ندهند.